Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ



Για σου τι κάνεις? Χαθήκαμε έ? Το ξέρω… Δεν θέλεις… δεν μπορείς… ποιος ξέρει… Την μια μας λες πως μας θέλεις και την άλλη μας διώχνεις… Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια… γιατί όμως? Ποιος ό λόγος? Πολύ θα ήθελα να γνωρίζω…


Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σκέφτεσαι… δεν μου λες… χρόνια τώρα… και εγώ για σένα πάντα εδώ… εδώ… πάντα εδώ… Και εσύ τι? Ούτε στο μικρό σου δαχτυλάκι… δεν αξίζαμε για σένα τίποτα… τίποτα… μια μύγα στο φαγητό σου… τόση ήταν η αποστροφή σου… όχι όμως στο κρεβάτι σου… αλλά για τον περίγυρό σου… δεν αξίζαμε την φροντίδα σου… δεν αξίζαμε το βλέμμα σου… δεν αξίζαμε να μοιραστούμε εκτός από το κρεβάτι σου την ζωή σου… Ακόμα και τώρα αυτό μπορεί να πιστεύεις αλλά δεν είναι έτσι… μας κάνατε να σας φοβηθούμε… να φοβηθούμε την ζωή σας και την πορεία σας… μας κάνατε να φοβηθούμε να σας πλησιάσουμε ψυχικά… δεν μας αφήνετε χρόνια τώρα… δεν θέλετε?


Δεν ξέρω τι φταίει? Η οικογένεια? Ο περίγυρος? Η κοινωνική κατακραυγή? Ποιος ξέρει? Ποιος ξέρει τι φοβάστε… δεν σου ρίχνω ευθύνες… δικιά σου η ζωή… δικός σου ο καμβάς δικά σου και τα χρώματα… όπως και η δική μου… καθένας την φτιάχνει όπως νομίζει… όπως και ο καθένας πληρώνει τα λάθη του… και εγώ πληρώνω το δικό μου… το δικό μου που σε εμπιστεύθηκα… εμπιστεύθηκα τις στιγμές μου… θα θελα να μην υπήρχες όπως υπήρξες… θα θελα άλλο όνομα να είχες… θα θελα να μην ήξερα που μένεις, που ζεις, που εργάζεσαι… θα θελα να ήμουν δυνατή… ακόμα πιο δυνατή… τόσο δυνατή που η ψυχή μου να μπορούσε να αγγίξει την δική σου… δεν  μπορώ να σου καταλογίσω ευθύνες… δεν μπορώ να σου ζητήσω τίποτα… θέλω να κάνεις κάτι μόνος σου για να μπορέσω να καταλάβω… αλλιώς μια τρύπα στο νερό… όλα… ακόμα και η αφιέρωση… κι αυτή και η ζωή που θα χε φύγει όπως λες… πάθος μου κρυφό… δίχως μιαν αλήθεια… ποια αλήθεια?


Η δική σου ή η δική μου? Γιατί όποια και να είναι η αλήθεια… επιπλέει σαν το λάδι στο νερό… Ίσως όταν βρούμε τις αλήθειες μας να είμαστε μαζί αλλά πως? Πώς να βρω την δική μου και πως εσύ την δική σου? Πώς να τις πούμε… πώς να τις ζούμε? Πώς να τις χρωματίσουμε? Και πώς να τις ζήσουμε? Πώς να την αγαπήσουμε? Πες μου πως…