Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ



Για σου τι κάνεις? Χαθήκαμε έ? Το ξέρω… Δεν θέλεις… δεν μπορείς… ποιος ξέρει… Την μια μας λες πως μας θέλεις και την άλλη μας διώχνεις… Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια… γιατί όμως? Ποιος ό λόγος? Πολύ θα ήθελα να γνωρίζω…


Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σκέφτεσαι… δεν μου λες… χρόνια τώρα… και εγώ για σένα πάντα εδώ… εδώ… πάντα εδώ… Και εσύ τι? Ούτε στο μικρό σου δαχτυλάκι… δεν αξίζαμε για σένα τίποτα… τίποτα… μια μύγα στο φαγητό σου… τόση ήταν η αποστροφή σου… όχι όμως στο κρεβάτι σου… αλλά για τον περίγυρό σου… δεν αξίζαμε την φροντίδα σου… δεν αξίζαμε το βλέμμα σου… δεν αξίζαμε να μοιραστούμε εκτός από το κρεβάτι σου την ζωή σου… Ακόμα και τώρα αυτό μπορεί να πιστεύεις αλλά δεν είναι έτσι… μας κάνατε να σας φοβηθούμε… να φοβηθούμε την ζωή σας και την πορεία σας… μας κάνατε να φοβηθούμε να σας πλησιάσουμε ψυχικά… δεν μας αφήνετε χρόνια τώρα… δεν θέλετε?


Δεν ξέρω τι φταίει? Η οικογένεια? Ο περίγυρος? Η κοινωνική κατακραυγή? Ποιος ξέρει? Ποιος ξέρει τι φοβάστε… δεν σου ρίχνω ευθύνες… δικιά σου η ζωή… δικός σου ο καμβάς δικά σου και τα χρώματα… όπως και η δική μου… καθένας την φτιάχνει όπως νομίζει… όπως και ο καθένας πληρώνει τα λάθη του… και εγώ πληρώνω το δικό μου… το δικό μου που σε εμπιστεύθηκα… εμπιστεύθηκα τις στιγμές μου… θα θελα να μην υπήρχες όπως υπήρξες… θα θελα άλλο όνομα να είχες… θα θελα να μην ήξερα που μένεις, που ζεις, που εργάζεσαι… θα θελα να ήμουν δυνατή… ακόμα πιο δυνατή… τόσο δυνατή που η ψυχή μου να μπορούσε να αγγίξει την δική σου… δεν  μπορώ να σου καταλογίσω ευθύνες… δεν μπορώ να σου ζητήσω τίποτα… θέλω να κάνεις κάτι μόνος σου για να μπορέσω να καταλάβω… αλλιώς μια τρύπα στο νερό… όλα… ακόμα και η αφιέρωση… κι αυτή και η ζωή που θα χε φύγει όπως λες… πάθος μου κρυφό… δίχως μιαν αλήθεια… ποια αλήθεια?


Η δική σου ή η δική μου? Γιατί όποια και να είναι η αλήθεια… επιπλέει σαν το λάδι στο νερό… Ίσως όταν βρούμε τις αλήθειες μας να είμαστε μαζί αλλά πως? Πώς να βρω την δική μου και πως εσύ την δική σου? Πώς να τις πούμε… πώς να τις ζούμε? Πώς να τις χρωματίσουμε? Και πώς να τις ζήσουμε? Πώς να την αγαπήσουμε? Πες μου πως…

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ



Οι γνωριμίες αισθηματικής φύσεως είναι μέσα στα πλαίσια της ζωής μας. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να γνωρίσεις κάποιον ή κάποια και αν υπάρχει ενδιαφέρον προχωράει... αλλιώς η γνωριμία πάει στον Καιάδα και οι καρδιές συνεχίζουν την προηγούμενη διαδρομή τους μέσα στην ζωή και στο κάρμα τους. Η μόδα της γνωριμίας πλέον έχει ξεπεράσει τις πατροπαράδοτες προξενήτρες και έχει επεκταθεί στο διαδίκτυο. Πόσο όμως σοβαρή μπορεί να χαρακτηριστεί μια γνωριμία μέσω ενός πληκτρολογίου και μιας κάμερας? Αυτό το ερώτημα με προβληματίζει σήμερα που είδα ότι απλά ένα πληκτρολόγιο και μια κάμερα μπορεί να προκαλέσει δυνατά αισθήματα όπως και να τα απομυθοποιήσει. 
Στην αρχή η ασφάλεια του προσωπικού χώρου είναι δεδομένη. Τι γίνετε όμως αν πρέπει να χρειαστεί η γνωριμία να προχωρήσει; Τι γίνετε όταν ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι ο άλλος απέναντί σου απλά τον ενδιαφέρει πως θα σε εξαπατήσει μόνο και μόνο για να σου ξεγυμνώσει το κορμί και τα αισθήματα; Πως η αξιοπρέπεια κατακεραυνώνετε και πως μπορεί να κρατηθεί όταν ενώ υπάρχει φόρτιση συναισθημάτων τελικά η απέναντι πλευρά απλά δεν δείχνει τον απαιτούμενο σεβασμό; Πως η αντίδραση εκείνης της στιγμής γίνετε όπλο εναντίον σου και λαβή για μαχαίρωμα ψυχικού κόσμου;
Πως το για πάντα γίνετε αντίο και πόσο εύκολα παίρνονται τα λόγια πίσω και δίνονται στην επόμενη γνωριμία καθορίζοντας αποφάσεις ζωής;
Θέλει μεγάλη ψυχική δύναμη να κρατήσεις την ηθική σου ψηλά χωρίς να πληγώσεις και να πληγωθείς ενώ η άλλη πλευρά που σε κοιτάει σε θεωρεί ανάξια των προσδοκιών και των απαιτήσεων σε μια κοινωνία η οποία είναι ανήθικη και χωρίς φραγμούς.
Και ενώ η αγάπη πηγαινοέρχεται με την μορφή ενός δήθεν ενδιαφερόμενου για σένα, μια απλή αντίδραση από μέρους σου για κάποια ίσως προσβολή ήθους και αξιών γίνετε καπνός και απλά φεύγει τρέχοντας μην αντέχοντας πλέον ακόμα και να σε αντικρίσει.
Πως συνδυάζονται τέτοιες αγάπες από όρκους μονιμότητας και από δήθεν ενδιαφέρον; Πως μπορεί ο άλλος να μην αντέχει το ήθος σου και να εγκαταλείπει τον αγώνα;

Στην ζωή μπορεί να τα περιμένεις όλα, αλλά στο ίντερνετ τα πάντα... Θέλοντας να κλείσω τις σκέψεις μου σε αυτό το σημείο και να μιλήσω ειλικρινά το ενδιαφέρον μου είναι αληθινό όπως τα αισθήματά μου αλλά η άλλη πλευρά της κάμερας πάντα με απογοητεύει...

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ


Σήμερα βλέποντας μια εκπομπή με ζώδια έμαθα ότι στην προηγούμενη ζωή μου ερωτεύθηκα με την πρώτη ματιά, παντρεύτηκα αμέσως παρά την θέληση των δικών μου, στήριξα πολύ το έτερον ήμισυ ηθικά και οικονομικά σε βαθμό να με εκμεταλλευτεί και τέλος χώρισα πανηγυρικά μετά από καυγάδες και ξυλοδαρμούς αφού τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα και τελικά όταν έμεινα μόνη και πληγωμένη και συγκρότησα τα κομμάτια μου αποφάσισα να σκεφτώ περισσότερο τον εαυτό μου. Αμέσως μετά την εκπομπή αναρωτήθηκα αν η προηγούμενη ζωή μου έχει κάποια σχέση με την παρούσα ζωή μου στον πλανήτη γη αφού λίγο πολύ η εμπειρία μου στην επίγεια ζωή άπτεται της προηγούμενης. Μήπως η αθωότητα της ηλικίας και το αίσθημα κοινοκτημοσύνης μας οδηγούν στην εκμετάλλευση από έρωτες χωρίς αύριο αφού μετράει μόνο το παρόν χωρίς να δίνουμε διάσταση στο μέλλον; Κι αν το μέλλον είναι τόσο κοντά και ο χρόνος τόσος λίγος γιατί να δίνουμε βάση σε ανθρώπους χωρίς αύριο και σε σχέσεις χωρίς μέλλον; Μήπως θα έπρεπε να μετράει καλύτερα το εγώ μας και τα θέλω μας από τα εγώ και τα θέλω του άλλου; Μήπως θα έπρεπε να είμαστε σε επιφυλακή για όσους επιβουλεύονται τα αισθήματά μας και την ψυχική μας υγεία προς άγρα προσωπικών ωφελειών ανθρώπων που δεν έχουν νοιώσει την πραγματική αγάπη και προσπαθούν παρασιτικά να επιβιώσουν; Κάπου διάβασα: άμα δε σ' αγαπάνε δεν ζεις, υπάρχεις μόνο και πολεμάς να επιβιώσεις... Μήπως αυτή η επιβίωση σε κάνει αρπακτικό όπου γαντζώνεσαι σαν μια νυχτερίδα - βαμπίρ μόνο και μόνο για να πιεις το αίμα αυτού που μπορεί να σε αγαπάει πραγματικά; Μήπως δεν πρέπει να ζούμε με αυταπάτες αγάπης αλλά να είμαστε ετοιμοπόλεμοι; Μήπως στην ζωή δεν πρέπει να αγαπάμε αλλά να μας αγαπούν για παν ενδεχόμενο; Μήπως η αγάπη είναι το άλλοθι της επιβίωσης μόνο και μόνο για την ύπαρξή μας;  Όλα αυτά περάσανε από το μυαλό μου καθώς παρακολουθούσα αυτή την εκπομπή και προσπαθούσα να προσδιορίσω των εαυτό μου σύμφωνα με τις απόψεις της αστρολόγου... 
Μην αυταπατάστε όμως... ο προσδιορισμός είχε έρθει πολύ καιρό πριν... με την ίδια ταχύτητα όπως ήρθε και ο έρωτας με την πρώτη ματιά... ο έρωτας που ανήκει στην μάχη...